معرفی شهر کهک

0 دیدگاه 21 شهریور 1398 چاپ خبر بازدید: 2618
معرفی شهر کهک

بخش کهک در جنوب استان قم قرار دارد و مرکز آن شهر تازه تاسیس کهک است .فاصله مرکز بخش کهک تا قم 30کیلومتر است.این بخش دارای دو دهستان کهک و فردو و 18روستا است.بخش کهک یکی از مناطق کوهستانی قم است که بسیاری از روستاهای ییلاقی قم در این منطقه قرار دارند.وجود باغ های زیبا،کوه های مرتفع و آب شیرین از ویژگی های این منطقه است.
این ویژگی سبب شده گردشگران داخلی بسیاری به خصوص از شهر قم،از این منطقه دیدن کنند و برای تعطیلات آخر هفته به این بخش سفر کنند و به همین دلیل سرمایه گذاری های فراوان در بخش توریست و تاسیسات وابسته به آن در این منطقه صورت گرفته است.
وجود مجتمع های توریستی و تفریحی مانند،کشتی آبی ،باغ سنگی،کلبه سبز،کوهستان پارک و پروژه های در دست ساخت دیگری از این قبیل است.روستاهای بالادست شهر کهک مانند فردو،وشنوه،کرمجگان،خاوه،بیدهند و ... از زیباترین روستاهای ایران به شمار می روند.به غیر از مناطق ییلاقی زیبا،وجود آثار متنوع تاریخی _ مذهبی در منطقه نشان از قدمت و پیشینه تاریخی و فرهنگی شهر کهک دارد که از جمله آثار متنوع می توان به موارد زیر اشاره کرد:خانه ملاصدرا،تپه صرم،قلعه ساسانی سیرو،غار وشنوه،میل میم،چهارطاقی کرمجگان ،حمام روستای قبادبزن،آب انبار کهک،آب انبار البرز ،امام زاده اسماعیل ،امام زاده زینب خاتون،امام زاده سلیمان،امام زاده هادی و مهدی و ....
محوطه باستانی شمشیرگاه در جنوب شرقی روستای خورآبار و در شرق جاده آسفالت قم_کهک واقع شده است.رشته کوه های کم ارتفاع و موازی شمشیرگاه که از حوالی جمکران شروع می شود،به طرف شرق قم گسترش پیدا می کند.شکاف بین این رشته کوه های کم ارتفاع مامن مناسبی است که استقرارهای انسانی در آن شکل بگیرد.محوطه استقراری شمشیرگاه که در حدود 25000 متر وسعت دارد ،در میان همین رشته کوه کم ارتفاع شکل گرفته است.دو طرف خارجی این رشته کوه از آن جا که بسیار صعب العبور است،همچون دیواری بزرگ از ساکنین این محوطه استقراری در عصر آهن حفاظت می کرده است.بقایای معماری باقی مانده  از این محوطه به صورت معماری سنگی در سمت جنوب نشان می دهد.دروازه ورودی شمشیرگاه به قسمت جنوبی محوطه و به طرف گورستان باستانی شلموت و گورستان صرم بوده است.سفال های سطحی این محوطه اغلب خاکستری روشن و تیره ،سفال های آلویی و نخودی هستند.در این محوطه تعدادی سفال مربوط به هزاره سوم ق.م نیز به دست آمده است.شواهد امر نشان می دهد شمشیرگاه از هزاره سوم تا اوایل هزاره اول ق.م مسکونی بوده است.سفال های این محوطه شباهت بسیاری با سفالینه های گورستان صرم دارد.این محوطه استقراری بر اثر کاوش های غیری مجاز آسیب های فراوانی دیده است.در شمشیرگاه خانه ها را بیشتر از سنگ و خشت می ساختند و کف آن را با گچ اندود می کردند.
تپه صرم در 14.5 کیلومتری جنوب شرق شهر قم و 15.5 کیلومتری شمال شرق شهرستان کهک و در حدفاصل دو روستای صرم و خورآباد واقع شده است.تپه صرم تپه ای است طبیعی متشکل از نهشته های رسوبی شنی _ ماسه ای مخلوط با رس که ضخامت آن بین 2 تا 4 متر است.
ارتفاع تپه صرم حدود 6 متر بالاتر از سطح زمین های اطراف است.طول شمالی _جنوبی تپه حدود 220 متر و عرض شرقی_غربی آن حدود 120 متر است. جاده آسفالت کهک-قم از ضلع غربی با فاصله حدود 50 متری در جهت شمالی جنوبی می گذرد.بیشتر خشک رودخانه فصلی بارونه از شعبات رود کوار با فاصله حود 150 مترری ضلع شرقی تپه صرم و با جهت جنوب به شمال قرار دارد.این رودخانه از ارتفاعات وشنوه و فردو سرچشمه می گیرد.
در سال 1375 با دریافت گزارش مردم محلی مبنی بر تخریب بخشی از تپه طی عملیات راهسازی،این عملیات متوقف شد و طی گمانه زنی های باستان شناسی در این تپه،مشخص شد تپه طبیعی صرم در طول عصر آهن به عنوان گورستان ساکنان مستقر در منطقه استفاده می شده است.این گورستان در طی سال های 1380 و 1381 سه بار کاوش شد.در تپه صرم چیزی در حدود صد گور را کاوش کردند و در مجموع 7 گونه معماری قبور در این محوطه شناسایی شد.علاوه بر تنوع شیوه های تدفین و معماری قبور در تپه صرم ،تنوع فراوانی در اشیای سفالی و فلزی به دست آمده از این گورستان مشاهده می شود.انواع ظرف لوله دار،لاوک ها،کاسه و ... از این گورستان به دست آمد.
اشیای فلزی این گورستان از فلزات مختلفی همچون نقره،آهن،مس و مفرغ ساخته شده اند.آثار فلزی این گورستان شامل زیورآلات و وسایل رزمی می شوند.مطالعات اولیه بر روی اشیا و قبور گورستان صرم و همچنین مقایسه با گورستان های دیگر عصرآهن نشان داد که این گورستان محدوده زمانی عصرآهن را در بر می گیرد.
از دیگر نتایج به دست آمده از گمانه زنی تپه صرم شناخت یک مجموعه تاریخی-فرهنگی بزرگ به وسعت حدود 5 هکتار بود که تپه صرم بخش کوچکی از آن به شمار می آید.این مجموعه بزرگ در بر گیرنده آثاری از دوره فلات قدیم Bهمزمان با دوره فرهنگی سیلک و چشمه علی در حاشیه کویر مرکزی ،دوره همزمان با آغاز نگارش در دشت خوزستان با شاخص سفال های لبه واریخته ،آثار عصر برنزجدید،اشکانی و ساسانی و همچنین دوره ایلخانی است.امام زاده زینب خاتون را به احفاد امام موسی کاظم (ع) نسبت می دهند.این بنا در دامنه کوهی در شمال غربی شهر جدید کهک قراردارد.به استناد شواهد باقی مانده اسکلت اصلی بنا متعلق به پیش ازعصر صفوی است.به اعتبار یک قطعه چوب منبت بازمانده از صندوق روی قبر که دارای کتیبه است .بنای کنونی و الحاقات جانبی آن را باید متعلق به دوران صفوی دانست.برجسته ترین اثر هنری بازمانده از امام زاده معصومه در منبت گره کاری و گل میخ کوبی شده ای است.این اثر هم اکنون در موزه کاشان نگهداری می شود.

خانه ملاصدرا
محمدبن ابراهیم یحیی شیرازی ملقب به صدرالمتالهین و معروف به ملاصدرا از بزرگان فلاسفه و از بزرگ ترین دانشمندان جهان در حکمت الهی و سرآمد حکمای اسلامی است که در شهر شیراز دیده به جهان گشود.او پس از کسب مقدمات علوم در شیراز برای تکمیل تحصیلات عازم اصفهان  و پس از کسب اجتهاد نزد اساتیدی همچون شیخ بهایی و میرداماد به جهت مخالفت عده ای از علمای ظاهربین اصفهان را ترک و برای تزکیه نفس و سیر وسلوک به قریه (کهک) در نزدیکی قم آمد.دوران خلوت گزینی و سلوک معنوی صدر المتالهین در کهک هفت و بنا به قولی پانزده سال به درازا کشید.خانه ملاصدرا در کهک یادگاری بازمانده از دوران سکونت حکیم در قم است.خانه ملاصدرا در منتهی الیه غرب روستای کهک در محله چال حمام واقع است.دور تا دور آن را خانه های روستایی با بافت معماری مناطق گرمسیری احاطه کرده اند.
نقشه اصلی بنا شبستانی است چلیپایی که گرداگرد آن چهارگوشه طبقه همکف و اول حجره ها و اتاق باقی مانده بود و دو اتاق دیگر نیز طی  تعمیرات بازسازی شد.تزیینات بنا شامل گچبری های شبه سجاده ای و مشبک های گچی در نورگیرها است.در قسمتی از خانه قنات نسبتا پر آبی وجود دارد که هم دوره و جزیی از مجموعه خانه ملاصدرا محسوب می شود.
بقعه امام زاده هادی (ع) در 32 کیلومتری جنوب غربی شهر کهک در روستای خوش آب و هوای وشنوه واقع شده است.این زیارتگاه از دوره صفویه باقی مانده است.بنای آن دارای ساختمانی چهار ضلعی است که با گنبدی ترک دارازکاشی تزیین یافته است.بر جداره های ساختمان نقاشی قدیمی به جای مانده است.این نقوش حدود هفتاد سال پیش توسط میر حسن نقاش خلق شده است.




 

0 دیدگاه